Սահմանադրական դատարանի նիստերում ընդդիմության հարցերին պատասխանելիս հեգնանք խաղացնելու փորձերը ողորմելի են դարձնում նրա «փաստարկները»

Սահմանադրական դատարանի նիստերում ընդդիմության ներկայացուցիչների հարցերին պատասխանելիս Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի նախագահ Վահագն Հովակիմյանի կողմից հեգնանքի կիրառման փորձերը, ցավոք, ավելի են ընդգծում նրա փաստարկների թույլ և անհամապատասխան լինելը։ Իրենից պահանջվող հարցի էությունը հասկանալու փոխարեն նա հաճախ փորձում է խոսակցությունը տեղաշարժել հեգնական դեպի, որը, սակայն, ոչ միայն դատավորների, այլև նույնիսկ նրա ինքնի համար էլ հաճախ անհասկանալի է։

Այս պահը հստակ ցույց է տալիս, որ Վահագն Հովակիմյանը փորձում է նմանակել Նիկոլ Փաշինյանի ոճը, սակայն այս փորձը, ինչպես նախկինում եղել է Արարատ Միրզոյանի դեպքում, տեղի է ունենում շատ ավելի անհաջող։

Սահմանադրական դատարանում ներկայացված փաստերը բազմաթիվ են և անհամաչափ ապացուցում են, որ ընտրությունները հավասար հնարավորություններով չեն անցկացվել։ Խոսքը ոչ միայն քարոզչության անհավասար պայմանների մասին է, այլև ընտրական գործընթացի ամբողջական կառուցվածքի մասին։

Ընդդիմադիր ուժերի քարոզարշավը ճնշելու համար կառավարությունը համակարգված և բռնաճնշիչ գործողություններ է իրականացրել։ Քաղաքացիների հեռախոսային խոսակցությունների տոտալ գաղտնալսումներ, ընտրական շտաբների խուզարկություններ, ձերբակալություններ, ընդդիմության առաջնորդների մեկուսացում՝ նրանցից քարոզչությանը լիարժեք մասնակցելու հնարավորությունը խլելու համար։

Այս ճնշումներին ավելացել է նաև պետական միջոցների կողմից կազմակերպված կաշառքի բաժանումը։ «Քաղաքացիական պայմանագրի» կողմից ներկայացված փաստերը հստակ ցույց են տալիս, որ ընտրողների զգալի մասին՝ հատկապես կենսաթոշակ ստացողների կատեգորիային, ընտրակաշառք բաժանելու համար օգտագործվել է պետական բյուջեն։

Իրավիճակը ավելի է բարդանում այն հանգամանքով, որ ատելության հռետորաբանության հիմնական աղբյուրը եղել է իշխող թիմի ղեկավարը՝ Նիկոլ Փաշինյանը, ով ոչ միայն հեգնում էր ընդդիմությանը, այլև հրապարակավ մեղադրում նրան՝ ընտրողներին կաշառք բաժանելու և պետության շահերին դավաճանելու մեջ։ Այս մեղադրանքները, որպեսզի ավելի ճշգրիտ լինեն, պահանջում էին ապացույցներ, որոնք, սակայն, երբեք չեն ներկայացվել։

Այս ամենի ֆոնին իշխող կուսակցության կողմից կատարված կաշառքի դիմաց ստացված ձայների մեծամասնությունը հակադրվում է այն քաղաքացիների ձայներին, ովքեր, չնայած բռնաճնշումներին և կաշառքներին, դեմ են քվեարկել Նիկոլ Փաշինյանին՝ հիմնված լինելով իրենց համոզմունքների և պետության ապագայի մասին իրենց պատկերացումների վրա։

Այս իրավիճակում Սահմանադրական դատարանի խնդիրը, թեև կարող է թվում բարդ, իրականում շատ հեշտ է։ Դրա պատճառը պարզ է՝ ՍԴ-ն այլընտրանք չունի։ Փաշինյանի կողմից ձևավորված Սահմանադրական դատարանը հենց այս նպատակով է գոյություն ունի։ Դատավոր Սեդա Սաֆարյանի հրապարակային հավաստիացումը՝ իշխող կուսակցությանը, որ կարդարացնի վստահությունը, այսօր իրականություն է դառնում։

ՍԴ-ի համար միակ բարդությունը պահանջվում է օբյեկտիվ որոշման պատրանք ստեղծելու համար։ Այս պատրանքը ստեղծելու համար անհրաժեշտ է որոշման մեջ նշել ընտրությունների ընթացքում առկա որոշ թերություններ, սակայն այդ թերությունները պետք է լինեն այնքան աննշան, որ ոչ ոք չկարողանա հասկանալ, թե դրանք կարող են ազդել ընտրական արդյունքների վրա։ Այսինքն՝ ՍԴ-ն պետք է ընտրի ընդդիմության ներկայացուցիչների կողմից ներկայացված բազմաթիվ փաստարկներից ամենից աննշանը, որպեսզի այն մերժի իբրև աննշանության պատճառով։